Η ζεστή πατάτα της Λεγιονέλλας

Ο έλεγχος της υψηλής θερμοκρασίας του νερού είναι κάτι που γίνεται ευρέως στην αποθήκευση πόσιμου νερού και στα συστήματα διανομής σε εμπορικά περιβάλλοντα και περιβάλλοντα υγείας για τον έλεγχο της λεγιονέλλας. Εκτός από αυτό, η αυξανόμενη πολυπλοκότητα του συστήματος σχεδιασμού και τα αυξανόμενα κόστη συντήρησης ωθούν τους υπεύθυνους των επιχειρήσεων να λάβουν υπ όψιν τους πιο αποτελεσματικές εναλλακτικές. Εδώ η Δόκτωρ Simona Vasilescu, της Καινοτομικής Πλατφόρμας Επεξεργασίας Νερού του παγκόσμιου πάροχου λύσεων σχετικά με το νερό, την ενέργεια και τη συντήρηση, της NCH Ευρώπης, εξηγεί πως οι τεχνολογίες οξείδωσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της λεγιονέλλας.

Τα Ανθρώπινα όντα είναι ανθεκτικά πλάσματα. Αυτό είναι αλήθεια όταν αναλογιστείτε τη βιολογία που δημιούργησε την εσωτερική μας δομή. Εάν απλώσουμε τα αιμοφόρα αγγεία του σώματος μας το μήκος τους θα φτάσει στα 60,000 μίλια. Είναι απίστευτο, στη συνέχεια, ότι το σώμα μας είναι σε θέση να διατηρήσει αποτελεσματικά μια κανονική θερμοκρασία λειτουργίας των περίπου 37 βαθμών.
Ωστόσο, παρά τις καλύτερες προσπάθειες των μηχανικών, εξακολουθεί και αποτελεί πρόκληση η δημιουργία ενός παρόμοιου αποδοτικού δικτύου αποθήκευσης ζεστού νερού και διανομής, ειδικά σε εμπορικά περιβάλλοντα και περιβάλλοντα υγείας όπου ο κίνδυνος εγκαύματος είναι υψηλότερος για τους νέους, τους μεγαλύτερους σε ηλικία και τα άτομα με ειδικές ανάγκες καθώς και τους ασθενείς με απώλεια αισθήσεων.

Tο μακρύ χέρι
Το Κυβερνητικό Εκτελεστικό Συμβούλιο για την Υγεία και την Ασφάλεια (HSE) ρυθμίζει τον έλεγχο Λεγιονέλλας με τις πρακτικές κωδικού L8. Αυτός εφαρμόζεται σε συστήματα νερού και περιλαμβάνει τις σωληνώσεις, τις αντλίες, τις δεξαμενές, τις βαλβίδες, τα μπάνια, τους θερμοσίφωνες και τα καλοριφέρ.

Στις εμπορικές εφαρμογές και στις εφαρμογές των επιχειρήσεων, η δημόσια παροχή νερού εισέρχεται στο κτίριο σε μια δεξαμενή αποθήκευσης και συχνά αντλείται σε μια δεξαμενή στη κορυφή του κτιρίου όπου, σε περιβάλλοντα στατικής πληρότητας, λιμνάζοντα νερά και θερμοκρασίες μεταξύ 20 και 45 βαθμών Κελσίου μπορεί να γίνουν ένα γόνιμο έδαφος για τα βακτήρια της λεγιονέλλα.

Ζεστό και Κρύο
Ο παραδοσιακός έλεγχος θερμοκρασίας περιλαμβάνει το διαχωρισμό του νερού σε αποκλειστικά ζεστά και κρύα συστήματα. Το κρύο νερό αποθηκεύεται σε θερμοκρασία περιβάλλοντος κάτω από 20 βαθμούς και το ζεστό νερό θερμαίνεται σε γύρω στους 60 βαθμούς για να σκοτώσει τα βακτήρια. Οι θερμοστατικές βαλβίδες ανάμιξης (TMVs) στη συνέχεια αναμιγνύουν το ζεστό με το κρύο νερό για να παρέχουν τη κατάλληλη θερμοκρασία νερού, που μπορεί στη συνέχεια να εφοδιάσει βρύσες και μπάνια.

Διακλαδώσεις και δυσπρόσιτες περιοχές σωληνώσεων ίσως δεν φτάσουν τους απαιτούμενους 60 βαθμούς για να σκοτώσουν τη λεγιονέλλα, αυξάνοντας τη παρουσία του ζεστού, στάσιμου νερού. Επίσης, επειδή τα ζεστά και κρύα συστήματα νερού συνήθως είναι τοποθετημένα πολύ κοντά, στο κέντρο ή στο αντλιοστάσιο του κτιρίου, η ανταλλαγή θερμότητας μεταξύ των δυο σωλήνων μπορεί να ανεβάσει τη θερμοκρασία του κρύου νερού.

Υπέρογκη ενένργεια
Ακόμη και εάν έχει ολοκληρωθεί αξιολόγηση κινδύνων και το σύστημα ελέγχου της θερμοκρασίας νερού έχει σχεδιαστεί για ασφαλή και ακίνδυνη χρήση, η συνεχής συντήρηση, επισκευή και κατανάωλση ενέργειας θα συνεχίσει να σας βασανίζει.

Επειδή οι κανονισμοί σχετικά με τη λεγιονέλλα απαιτούν το νερό να αποθηκεύεται στους 60 βαθμούς, οι πάροχοι υγείας είναι οι πιο ενεργοβόροι χρήστες της ηλεκτρικής ενέργειας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Tο NHS, για παράδειγμα, ξοδεύει κατά μέσο όρο £750 εκατομμύρια ετησίως, προσμετρά πάνω από 2,300 νοσοκομεία και 10,500 γενικές πρακτικές καθώς και πολυάριθμα διαπιστεύματα. Τα αποτυπώματα άνθρακα του NHS ισοδυναμούν με πάνω από 25εκ τόνους το χρόνο και αναμένεται η δοθείσα αύξηση στα ενεργειακά κόστη που έχουν τεθεί να αυξηθεί ταχύτερα από το πληθωρισμό.

Επεξεργασία νερού
Η εναλλακτική όσον αφορά τον έλεγχο υψηλής θερμοκρασία του νερού για λεγιονέλλα είναι η χρήση χημικής θεραπείας νερού. Το πλεονέκτημα της χρήσης βιοκτόνων είναι ότι σε αντίθεση με το ζεστό νερό, που είναι επιρρεπής σε διάχυση θερμοκρασίας σε περιοχές χαμηλής ροής, η δοσολόγηση βιοκτόνου είναι ανάλογη με τον όγκο του νερού που χρησιμοποιείται και θα παραμείνει στο σύστημα ανεξάρτητα από τη ροή του νερού.

Τα βιοκτόνα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να θεραπεύσουν οργανικούς μολυσματικούς παράγοντες που εισάγονται στο κτίριο μέσω της κύριας παροχής νερού, ένα άλλο φόβητρο των υπευθύνων των κτιρίων. Ρύποι όπως χούμο, οργανικό υλικό από το έδαφος, που εισάγεται σε ένα σύστημα από τη δημοτική παροχή, μπορούν να συντελέσουν στη συσσώρευση αποθέσεων βακτηρίων ,παρέχοντας το δυνητικό σχηματισμό βακτηρίων λεγιονέλλας με ένα περιβάλλον στο οποίο μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Το υποχλωριώδες νάτριο, ευρύτερα γνωστό και ως ‘Χλώριο’ συνήθως χρησιμοποιείται για να επεξεργαστεί το νερό και να αφαιρέσει τα βακτήρια και τη λεγιονέλλα. Ωστόσο, η χρήση Χλωρίου έχει κάποια μικρά μειονεκτήματα καθώς είναι λίγο διαβρωτικό και μπορεί να προσδώσει μια γεύση στο νερό.
Η άλλη, μη χημική, λύση επεξεργασίας νερού είναι το Υπεριώδες φώς (UV), το οποίο μπορεί να σκοτώσει τα βακτήρια στο νερό που ρέει. Ωστόσο η ακτινοβολία UV δεν εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις επειδή έχει μειωμένη απόδοση σε περιοχές χαμηλής ή καθόλου ροής.

Οξειδωτικές τεχνολογίες
Στη Chem-Aqua αναπτύξαμε ένα εύρος οξειδωτικών τεχνολογιών από τις οποίες μπορείτε να επιλέξετε, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών υγρών, των παστών, των ταμπλετών, των προϊόντων σε μορφή πούδρας και κόκκων.

Μια από τις πιο αποτελεσματικές οξειδωτικές τεχνολογίες είναι το Διοξείδιο του Χλωρίου. Οχτώ φορές πιο αποτελεσματικό από το χλώριο, επιτυγχάνει να καταπολεμήσει το ίδιο ποσοστό λεγιονέλλας και την απομάκρυνση λάσπης σε πολύ χαμηλότερη συγκέντρωση. Ένα επιπλέον πλεονέκτημα του Διοξείδιου του Χλωρίου είναι ότι δεν προσδίδει γεύση στο πόσιμο νερό, ενάς λόγος γιατί, για παράδειγμα, τα σούπερ μάρκετ πλένουν τα φρούτα και τα λαχανικά με νερό που έχει απολυμανθεί με Διοξείδιο του Χλωρίου.

Παραδοσιακά, μια από τις προκλήσεις χρήσης Διοξειδίου του Χλωρίου ήταν οι ανησυχίες όσον αφορά την ασφάλεια όταν παράγεται Διοξείδιο του Χλωρίου στην εγκατάσταση. Ωστόσο, οι νέες μορφές του Διοξειδίου του Χλωρίου που έχουν αναπτυχθεί, περιλαμβάνουν τόσο σταθεροποιημένα διαλύματα όσο και δισκία.

Ολοκληρωμένη στρατηγική
Το γεγονός παραμένει, ότι η λεγιονέλλα συνεχίζει να προκαλεί προβλήματα στα συστήματα νερού. Οι Κανονισμοί υγείας έχουν διανύσει μακρύ δρόμο προκειμένου να καταπολεμήσουν αυτό το πρόβλημα, τόσο πολύ ώστε το Ηνωμένο Βασίλειο είναι τώρα ηγέτης στη μάχη ενάντια στη λεγιονέλλα στην Ευρώπη. Οι μεγάλες επιχειρήσεις μπορούν να κάνουν τον έλεγχο της λεγιονέλλας ακόμη πιο αποδοτικό, εξετάζοντας μια ολοκληρωμένη διαδικασία χημικής επεξεργασίας και ελέγχου λεγιονέλλας για να ελαχιστοποιήσουν τις αποικίες της νόσου των λεγεωνάριων.